विशेषज्ञांनी वृद्ध जनसंख्येच्या संदर्भात डिमेंशिया ओळखण्यावर जोर दिला

अलीकडील चर्चेत, तज्ञांनी स्पष्ट केले की वयोमानानुसार विसरणे सामान्य असले तरी, सततची स्मृती हानी आणि वर्तनातील बदल याकडे दुर्लक्ष करणे योग्य नाही. त्यांनी चेतावणी दिली की, एकाच प्रश्नाचे वारंवार विचारणे, महत्त्वाच्या संवादांना विसरणे किंवा परिचित कार्यांमध्ये अडचण येणे हे डिमेंशिया दर्शवू शकते, ज्यासाठी प्रारंभिक ओळख आवश्यक आहे.

भारताची वृद्ध जनसंख्या झपाट्याने वाढत असल्याने, डिमेंशिया ओळखण्याची आवश्यकता अधिक महत्त्वाची बनली आहे. सिताराम भार्तिया संस्थेतील डॉ. हरजीत सिंग भट्टी यांनी सांगितले की, कुटुंबांनी वृद्ध व्यक्तींच्या स्मृती आणि वर्तनातील महत्त्वाच्या बदलांवर लक्ष द्यावे. त्यांनी सांगितले की, कधी कधी विसरणे सामान्य असले तरी, स्मृतीतील सततचा बदल किंवा गोंधळ चिंताजनक आहे आणि वैद्यकीय मूल्यांकनाची आवश्यकता आहे.

आरएमएल रुग्णालयातील डॉ. शेली दत्ता यांनी सांगितले की, कुटुंबांनी विसरण्याच्या समस्यांवर एकटा विचार करण्याऐवजी प्रगत बदलांचे निरीक्षण करणे आवश्यक आहे. जर एखादी वृद्ध व्यक्ती जी स्वतंत्रपणे घराची जबाबदारी सांभाळत होती, ती अचानक परिचित कार्यांमध्ये अडचणीत येऊ लागली, तर वैद्यकीय सल्ला घेणे आवश्यक आहे. दत्ता यांनी सांगितले की, संज्ञानात्मक बदलांबद्दल असलेला कलंक निदानात विलंब करू शकतो आणि देखभालीसाठी अडचणी निर्माण करतो.

दिल्लीतील एम्समधील वृद्ध चिकित्सा प्रमुख डॉ. अविनाश चक्रवर्ती यांनी सांगितले की, डिमेंशियाचे मूल्यांकन एक व्यापक नैदानिक मूल्यांकन आवश्यक आहे, जे एकट्या स्मृती चाचणीवर अवलंबून राहू शकत नाही. त्यांनी सांगितले की, व्यक्ती आणि त्यांच्या कुटुंबातील सदस्यांकडून विस्तृत इतिहास गोळा करणे, तसेच न्यूरोलॉजिकल चाचण्या आणि संज्ञानात्मक मूल्यांकन आवश्यक आहे. तपासणीमध्ये रक्त चाचण्या आणि मस्तिष्क इमेजिंग समाविष्ट असू शकते, जेणेकरून स्मृतीवर परिणाम करणाऱ्या इतर स्थितींचे मूल्यांकन केले जाऊ शकते.

वेळेत डिमेंशिया निदानाचे परिणाम वैयक्तिक आरोग्यापेक्षा अधिक आहेत, ते कुटुंबे आणि देखभाल करणाऱ्यांवरही प्रभाव टाकतात. प्रारंभिक ओळख कुटुंबांना सुरक्षा आणि समर्थनाची योजना बनवण्याची संधी देते, ज्यामुळे प्रभावित व्यक्तींना योग्य काळजी मिळते. प्रत्येक विसरण्याच्या घटनेचा अर्थ डिमेंशिया नाही, परंतु तज्ञांचे म्हणणे आहे की, सतत स्मृती हानीकडे दुर्लक्ष करणे योग्य नाही, कारण प्रारंभिक हस्तक्षेप रुग्ण आणि त्यांच्या कुटुंबांच्या जीवनाच्या गुणवत्तेत महत्त्वपूर्ण सुधारणा करू शकतो.