एएलएसमध्ये उशिरा सैलिव्हरी मेलाटोनिनची सुरुवात आणि रोग प्रगतीचा संबंध
नवीन अभ्यासात उशिरा मेलाटोनिनची सुरुवात एएलएसच्या रुग्णांमध्ये जलद रोग प्रगतीशी संबंधित असल्याचे आढळले आहे.
उशिरा सैलिव्हरी मेलाटोनिनची सुरुवात एएलएस प्रगतीशी संबंधित आहे.
अभ्यासात 50 एएलएस रुग्णांचा समावेश होता आणि घरच्या परिस्थितीत मेलाटोनिनचे मूल्यांकन केले गेले.
मेलाटोनिन संभाव्य प्रगती बायोमार्कर म्हणून उपयुक्त ठरू शकतो.
अलीकडील अभ्यासात असे आढळले आहे की एमीट्रोफिक लेटरल स्क्लेरोसिस (एएलएस) रुग्णांमध्ये सैलिव्हरी मेलाटोनिनची उशिरा सुरुवात जलद रोग प्रगती आणि कमी जीवनकालाशी संबंधित आहे. हा संशोधन एएलएसच्या प्रारंभिक टप्प्यात रोगाची तीव्रता दर्शविण्यासाठी मेलाटोनिनच्या वेळेच्या महत्त्वावर प्रकाश टाकतो.
या अभ्यासात 50 एएलएस रुग्णांचा समावेश होता, जे लक्षणांच्या सुरुवातीच्या 18 महिन्यांच्या आत होते. सहभागी मंद प्रकाशाच्या परिस्थितीत त्यांच्या सामान्य झोपेच्या वेळेच्या आसपास सहा विशिष्ट वेळांवर घरच्या परिस्थितीत सैलिव्हरी मेलाटोनिनचे नमुने घेत होते. या पद्धतीने संशोधकांना सर्केडियन फेज टाइमिंगसाठी एक मार्कर म्हणून कार्य करणाऱ्या डिम-लाइट मेलाटोनिन ऑनसेट (डीएलएमओ) चे वस्तुनिष्ठ मोजमाप करण्याची परवानगी दिली. परिणामांनी दर्शविले की एएलएस रुग्णांमध्ये वय आणि लिंगानुसार जुळलेल्या नियंत्रणांच्या तुलनेत डीएलएमओ लवकर होता.
आंकड्यांच्या विश्लेषणाने दर्शवले की एएलएस रुग्णांमध्ये उशिरा आधारभूत डीएलएमओ खराब कार्यात्मक आणि मोटर स्थितीशी संबंधित होता, तसेच सहा महिन्यांत श्वसन लक्षणे जसे की डिस्प्निया विकसित होण्याची उच्च शक्यता होती. विशेषतः, समायोजित ऑड्स अनुपाताने सूचित केले की उशिरा डीएलएमओ असलेल्या रुग्णांना या प्रतिकूल परिणामांचा अनुभव घेण्याची तीन पट अधिक शक्यता होती. अभ्यासात असेही नमूद केले गेले की सहा महिन्यांच्या कालावधीत पुन्हा मूल्यमापन केलेल्या रुग्णांच्या उपसमूहात डीएलएमओ स्तर स्थिर राहिले.
या निष्कर्षांचे परिणाम एएलएसच्या व्यवस्थापनासाठी महत्त्वाचे आहेत, कारण ते सूचित करतात की सर्केडियन रिदममध्ये असंतुलन रोगाच्या प्रगतीत भूमिका निभावू शकते. जरी अभ्यासाने डीएलएमओच्या प्रगतीसाठी संभाव्यतेबद्दल आशादायक डेटा सादर केला आहे, तरी संशोधकांनी चेतावणी दिली आहे की या निष्कर्षांचे प्रमाणित करण्यासाठी मोठ्या स्वतंत्र गटांसह पुढील अभ्यासाची आवश्यकता आहे. सध्या, डीएलएमओ एक शोधात्मक उपाय मानला जातो, जो निश्चित नैदानिक साधन नाही.
भविष्यात, हा संशोधन एएलएसमध्ये सर्केडियन रिदमच्या भूमिकेचा अभ्यास करण्यासाठी आणि नैदानिक सेटिंगमध्ये त्यांच्या संभाव्य वापरासाठी भविष्यकालीन अभ्यासासाठी मार्ग खुला करतो. अधिक डेटा उपलब्ध झाल्यावर, आशा आहे की डीएलएमओ अखेरीस एक विश्वसनीय प्रगती बायोमार्कर म्हणून कार्य करू शकेल, जो जलद रोग प्रगतीच्या धोक्यात असलेल्या रुग्णांची प्रारंभिक ओळख करण्यात मदत करेल.
