वैज्ञानिकांनी 194 वर्षे जगण्याची शक्यता तपासली

अलीकडे npj Aging या जर्नलमध्ये प्रकाशित झालेल्या एका अध्ययनात असे सूचित केले गेले आहे की, जर प्रमुख वयोमानानुसार प्रक्रियांचे निवारण केले तर मानव जीवन 146 ते 194 वर्षांपर्यंत वाढू शकतो. हे अध्ययन रशियाच्या स्कोलकोवो विज्ञान आणि तंत्रज्ञान संस्थेतील आणि आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स संशोधन संस्थेतील संशोधकांनी केले आहे, जे सोमैटिक उत्परिवर्तनांच्या प्रभावावर लक्ष केंद्रित करते, जे जीवनाच्या काळात शरीराच्या पेशींमध्ये होणारे डीएनए बदल आहेत.

सोमैटिक उत्परिवर्तन डीएनए प्रतिकृतीमध्ये त्रुटींमुळे किंवा शरीराच्या दुरुस्ती प्रक्रियेमुळे होतात. व्यक्तीच्या वयोमानानुसार, हे उत्परिवर्तन जमा होतात, जे रोग आणि ऊत्क्रांती कार्यात कमी होण्यास कारणीभूत ठरू शकतात. वयोमानानुसार अनेक घटक प्रभाव टाकतात, जसे की पेशींची वृद्धत्व आणि माइटोकॉंड्रियल कार्यक्षमता, परंतु हे संशोधन विशेषतः उत्परिवर्तन-प्रेरित वयोमानानुसार प्रभावांचा अभ्यास करते.

अध्ययनात मस्तिष्कातील न्यूरॉन्स आणि हृदयातील कार्डिओमायोसाइट्स यांना महत्त्वाचे घटक म्हणून ओळखले गेले आहे, जे जीवनकालाला मर्यादित करू शकतात. या पेशींची स्वतःला विभाजित आणि पुनर्स्थापित करण्याची क्षमता मर्यादित आहे, त्यामुळे उत्परिवर्तनांचा संचय त्यांच्या कार्यावर गंभीर परिणाम करू शकतो. संशोधकांनी अंदाज लावला की न्यूरॉन्समध्ये उत्परिवर्तन-प्रेरित वयोमानानुसार साधारणतः 194 वर्षांचा जीवनकाल मिळवता येईल, तर हृदयाच्या पेशींसाठी हा साधारणतः 208 वर्षांचा असू शकतो.

तथापि, हे आकडे सैद्धांतिक आहेत आणि हे दर्शवत नाहीत की मानव लवकरच जवळपास दोन शतके जगतील. अध्ययनातील मॉडेल अंग प्रत्यारोपणाची शक्यता नाकारते आणि 30 वर्षीय व्यक्तींच्या सामान्य मृत्यू दराला स्थिर मानते. हे निष्कर्ष वयोमानानुसार जटिलतेचे प्रदर्शन करतात आणि सूचित करतात की वैद्यकीय प्रगती असूनही, डीएनए नुकसान दीर्घकालिकतेसाठी एक महत्त्वाची अडचण राहू शकते.

सर्वात लांब जगलेला व्यक्ती 122 वर्षांचा आहे, जो जीन कैल्मेंटच्या नावाने ओळखला जातो. नवीन अध्ययनाचे अनुमान या रेकॉर्डपेक्षा जास्त आहेत, परंतु ते गणितीय अंदाज आणि वास्तविक जीवनातील दीर्घकालिकतेमधील फरक दर्शवतात. हे संशोधन मानव जीवनाच्या जैविक मर्यादांबद्दल प्रश्न उपस्थित करते, विशेषतः वयोमानानुसार सोमैटिक उत्परिवर्तनांच्या भूमिकेबाबत.