चिलीच्या ममींमध्ये प्राचीन चेचकाचा डीएनए सापडला
शोधकांनी ममीच्या अवशेषांमधून चेचक विषाणूच्या डीएनएचे तुकडे शोधले, जे रोगाच्या ऐतिहासिक प्रसारावर प्रकाश टाकतात.
चिलीमध्ये 1492 ते 1631 दरम्यानच्या ममींमध्ये चेचक विषाणूच्या डीएनएचे तुकडे सापडले.
या अभ्यासाने अमेरिकेत युरोपीय उपनिवेशीकरणाशी चेचकाचा संबंध दर्शविला.
कोणताही जीवंत चेचक विषाणू सापडला नाही, आणि प्राचीन डीएनए रोग निर्माण करू शकत नाही.
महत्त्वाच्या शोधात, संशोधकांनी चिलीच्या उत्तरी भागात दोन आदिवासी व्यक्तींच्या ममीच्या अवशेषांमधून चेचकासाठी जबाबदार वेरिओला विषाणूचे तुकडे ओळखले आहेत. हे अवशेष 1492 ते 1631 च्या दरम्यानचे आहेत आणि अमेरिकेत सापडलेले पहिले प्राचीन चेचक जीनोम आहेत, जे महाद्वीपावर रोगाच्या परिचयाच्या ऐतिहासिक संदर्भात महत्त्वपूर्ण अंतर्दृष्टी प्रदान करतात.
चेचकाचा एक लांब आणि विनाशकारी इतिहास आहे, ज्यामध्ये अमेरिकेत पहिला प्रलेखित प्रकोप 1518 मध्ये झाला. हा रोग, विशेषतः त्याच्या गंभीर रूपात, सुमारे 30% संक्रमित व्यक्तींचा मृत्यू करतो. जागतिक आरोग्य संघटनेने (WHO) 1980 मध्ये जागतिक लसीकरण मोहिमेच्या यशानंतर चेचक संपुष्टात आणले. चिलीमधील अलीकडील शोध ऐतिहासिक रेकॉर्डसाठी आण्विक पुरावे प्रदान करतात, जे सूचित करतात की चेचक युरोपीय उपनिवेशीकरणाद्वारे अमेरिकेत आला, ज्यामुळे आदिवासी लोकसंख्येमध्ये विनाशकारी घट झाली.
संशोधकांच्या कामात वेरिओला विषाणूच्या क्षतिग्रस्त आनुवंशिक तुकड्यांचे अनुक्रमण समाविष्ट होते, जे ममींमध्ये संरक्षित होते. त्यांनी दोन जीनोमची संगणकीय पुनर्निर्मिती करण्यात यश मिळवले, परंतु कोणताही पूर्ण विषाणू कण सापडला नाही. याचा अर्थ असा आहे की, जरी हे तुकडे या व्यक्तींमध्ये चेचकाची उपस्थिती पुष्टी करतात, तरी ते स्वाभाविकपणे रोग निर्माण करू शकत नाहीत. हा अभ्यास प्राचीन डीएनएसह काम करण्याच्या आव्हानांना उजागर करतो, जे अनेकदा काळानुसार विघटित होते आणि विश्लेषणासाठी प्रगत तंत्रज्ञानाची आवश्यकता असते.
या संशोधनाचे परिणाम केवळ ऐतिहासिक रसाच्या पलीकडे आहेत. चेचक कसे विकसित झाले आणि पसरले याचे समजून घेणे सध्याच्या सार्वजनिक आरोग्य धोरणांना माहिती देऊ शकते आणि सीमित प्रतिरक्षा असलेल्या लोकसंख्यांवर संक्रामक रोगांचे परिणाम स्पष्ट करू शकते. या निष्कर्षांमुळे वेरिओला विषाणूने मनुष्यात संक्रमण करण्यासाठी कसे विशेषीकृत केले याबद्दल प्रश्न उपस्थित होतात, तसेच भविष्याच्या संशोधनात विषाणूच्या विकासात्मक इतिहासाबद्दल संभावनांबद्दल.
आगामी काळात, संशोधक आनुवंशिक डेटा विश्लेषण सुरू ठेवतील जेणेकरून प्राचीन आणि आधुनिक चेचक उपभेदांमधील संबंध अधिक चांगल्या प्रकारे समजून घेता येतील. या अभ्यासाने चेचकाच्या पुनरागमनासाठी कोणताही मार्ग सुचवला नाही, परंतु ऐतिहासिक रोगांचा अभ्यास करण्याच्या महत्त्वावर प्रकाश टाकतो, जेणेकरून मानवाच्या आरोग्यावर आणि पर्यावरणावर त्यांचा प्रभाव समजून घेता येईल. हा संशोधन संक्रामक रोगांच्या देखरेख आणि व्यवस्थापनामध्ये सतर्कतेची आवश्यकता देखील अधोरेखित करतो, विशेषतः जागतिक प्रवास आणि संभाव्य जैव आतंकवादाच्या धोक्यांच्या प्रकाशात.




